سرنخ هایی که کتاب شدند؛ روایتی از خلوص و دقت‌های علمی یار دیرین شهید بهشتی

خبرگزاری حوزه | ایشان تمام نظرات علمای مطرح تاریخ شیعه را بررسی می کردند و در زمینه منابع نسخ خطی کتاب اصلی از قدما را بررسی می کردند و نسخه های گوناگون را از کتابخانه های مختلف در اختیار داشتند و مقابله کرده برای خودشان در زمینه کتب حدیثی مورد نیاز فقه، نسخه ای مخصوص تنظیم کرده بودند. ایشان برای درس به نسخه های تصحیح شده خودشان مراجعه می کردند و این نسخه ها را در اختیار دیگران با کمال سخاوت قرار می دادند.

آیت الله شبیری زنجانی کمتر به اقوال بزرگان اعتماد می کرد و معتقد بودند ممکن است صور دیگری هم مسئله داشته باشد لذا قواعد را از نو دوباره بررسی می کردند و این روش بسیار وقت می برد. ایشان برای تایید صحت قواد فقهی و اصولی مشهور هم از ابتدا بررسی انجام می دادند.

با اجماع فقها ایشان به جمع بندی نمی رسید بلکه مسئله باید برای خودشان به تایید می رسید. این شیوه فقاهتی در شیخ انصاری هم دیده می شود. ایشان شاگرد آیت الله العظمی بروجردی بودند و از سبک ایشان هم پیروی می کردند. آیت الله بروجردی هم ریشه یک نظر را دنبال می کردند و تطوراتی که بر آن نظر گذشته را بررسی می کردند. آقای شبیری همین سبک را پیروی می کرد و سبکی است که دیر به نتیجه می رسد.

در حلقه های علمی بعدازظهر طلاب بحث های مشکل را پیش ایشان مطرح می کردند. یک بار دوستی که نتوانسته بود در مطلبی به سرنخی برسد، مشکل خود را به این حلقه می برد. آقای شبیری چند دقیقه ای صحبت کرده و سرنخ هایی برای دوست ما کشف شد که در ادامه با پیگیری آن ها یک کتاب تالیف کرد.

حجت الاسلام حمید الهی دوست